مهارت در شيوه هاي بافندگي هنرمندان ايراني، با استفاده هوشيارانه از خصوصيات جنس و نيز زيبائي طرحها و نحوه الهام از سنتهاي كهن و نمادهاي ريشه دار معتقدات ملي، برتري خود را نگاه داشته است. زبان نمادهايي كه بدين سان رواج يافته، نزديك به 7 هزار سال پايدار مانده و كمال پذيرفته و با شكوه و لطف فزاينده بر آثار هنري نقش بسته است ولي همواره هنر و ریبایی اساسي نهفته در معناي ژرف آنها و غنائي كه از نيازهاي عميق سرچشمه مي گيرد، در آنها محفوظ مانده است. صنايع دستي در استان اردبيل با همه نارسايي‌ها و بي‌توجهي‌هايي كه در طول ساليان گذشته شاهد آن بوده ، هنوز هم به صورت ناشناخته ولي زيبا، زينت بخش كانون‌هاي فرهنگي و مسكوني بسياري از كشورهاي جهان است.